Vallen en opstaan

Soms val je zacht, soms val je hard en donderdagochtend viel ik kei hard van een jong paard. Ik zei nog zo “geen bommetje” maar daar trok de 4 jarige zich niets van aan.

Wat was het geval, ik rij al een aantal jaar jonge springpaarden bij Co Berendsen, we hebben aan een half woord genoeg en hebben een erg fijne samenwerking. Dit jaar heb ik tegen Co gezegd dat ik geen paarden meer zadelmak maak omdat ik het risico als ZZP’er te groot vindt.  Co had daarom Jeroen Bakker gevraagd om deze 4 jarige zadelmak te maken en dat ging voorspoedig. Nadat Jeroen er 3 x had gezeten ben ik erop gegaan en dat voelde heel vertrouwd en ontspannen. Omdat het paard erg knarsetande zodra die een bit in had kwam de tandarts langs,  die adviseerde na de behandeling 2 weken geen bit in.

Net zadelmak en dan weer op rust is nooit zo handig maar ja toch maar gedaan. Vorige week heb ik het paard eerst weer paar keer gelongeerd met touwtjes zodat hij kon wennen aan de druk op het bit,  het knarsetanden was over dus volgende dag er weer op, dat ging prima.

Afgelopen donderdag had ik wat last van mijn onderrug en voelde dat ik wat stijf was bij het opstappen dus gebruikte ik een krukje. Co hield paard vast, ik zei tegen Co dat hij op het krukje moest letten zodat het paard er niet tegenaan stapte, veiligheid voor alles! Doordat Co bukte naar het krukje liep het paard naar rechts, ik stuurde naar links de longeervolte weer op, en ineens voelde ik hem knijpen en zijn rug krom trekken en hij nam een sprong naar voren, rug rond en wat deed ik…ik liet het gebeuren. Normaal trek je zijn hoofd omhoog en weet ik dat ik aan het touw om zijn hals naar mijzelf naar achteren moet trekken maar blijkbaar deden mijn raderen in mijn hoofd het even niet.

Toch even paniek!! En toen viel ik hard, erg hard op mijn nek en rug. Ik kan mij niet meer herinneren dat ik zo gelanceerd werd. Mijn instinct zegt in zo’n geval tegen mij “liggen blijven” ik kon ook niet anders want het voelde of er een baksteen tussen mijn schouderbladen lag zo’n zwaar gevoel en ik kon mijn nek ook niet optillen, dus bleef ik rustig liggen 5 minuten. Milka de hond van Co dacht dat het een spelletje was en kwam vrolijk naast mij liggend op zijn rug.

Na een tijdje lukte het gelukkig weer om op te staan, mijn rug voelde erg zwaar en ademen ging ook lastig. Maar goed gelukkig heb ik harde botten, nog nooit wat gebroken…alleen mijn ribben. En vrijdag toch maar even langs het ziekenhuis foto’s van nek en rug gemaakt alles oké fijn!!!

Co heeft gelijk Jeroen weer gebeld, dat vond ik een heel goed plan en daar schaam ik mij ook echt niet voor.  Jonge paarden goed aanrijden en corrigeren vind ik het mooiste wat er is maar nee mijn tijd als cowgirl heb ik gehad!!

Plaats een reactie